Oʻz sadiklarining moʻjizalari bilan maqtanayotgan ikki xosid haqida qadimiy yahudiy latifasi bor. Biri aytibdi: "Tasavvur qil: mening sadigim ketyapti va toʻsatdan yomgʻir yogʻib qoldi. Rebe koʻzlarini osmonga koʻtardi va nima boʻldi? Orqada yomgʻir, oldinda yomgʻir, mening taqvodorim oʻtayotgan joyda esa mutlaqo quruq". Bunga javoban boshqa xosid jilmayib, bir safar uyiga juda kech kelgan oʻz sadigi haqida gapirib berdi. Tabiiyki, yoʻlda u ham koʻzlarini osmonga koʻtargan va moʻjiza yuz bergan. Uning aravasining oldida va orqasida nima bor edi, u oʻtayotgan joyda-chi?