"Pushkinni tushunamizmi?" turkumidan savol (3 tadan 3-si): "Mening amakim eng halol qoidalarga ega edi, u hazillashmaydigan darajada kasal bo'lib qolganda, u o'zini hurmat qilishga majbur qildi va bundan yaxshiroq narsani o'ylab topolmasdi. Uning o'rnagi boshqalarga saboq; lekin, xudoyim, kasal bilan kecha-yu kunduz o'tirish qanday zerikarli... Oh tortib, ichida o'ylash: qachon seni shayton olib ketadi". Ehtimol, siz hali ham amakisi kasal bo'lib qolgan deb o'ylarsiz? Unda Yevgeniy nimadan xursand ("Uning o'rnagi boshqalarga saboq")? Pushkin davrida "no" (lekin) yuklamasi yana qanday ma'noga ega edi?

Shuni ta'kidlash kerakki, "Lekin, xudoyim..." qatoridagi "no" (lekin) yuklamasi barcha zamonaviy kitobxonlarni chalg'itadi. Ular amakisi kasal bo'lib qolgan deb o'ylashadi, lekin unday emas. Pushkin davrida "no" yuklamasi hozirgi "axir" (ved) ma'nosida ham qo'llanilgan. Shunda: "Uning o'rnagi boshqalarga saboq; AXIR, xudoyim, qanday zerikarli..." bo'ladi. Shunda "Uning o'rnagi boshqalarga saboq" qatorining ma'nosi tushunarli bo'ladi, aks holda "kasal bilan kecha-yu kunduz o'tirish" nega saboq bo'lishi tushunarsiz. Qolaversa, romanning keyingi matnlarida biz hech qayerda "tirik" amakini ko'rmaymiz. Yevgeniy qishloqqa kasal amakisining yonida o'tirish uchun emas, merosni qabul qilib olish uchun keladi. Amakisi allaqachon yo'q! Ikkinchi bobning boshida Yevgeniy "o'z mulklari orasida yolg'iz" (IV).