Mixail Savchenkovning maʼlum Injil syujetining muqobil yakuniga bagʻishlangan sheʼridan parchani tinglang: va dengiz hidi sezila boshlaganda, etikdoʻz Iosif “uyga” degan qadrdon soʻzni aytdi — va hamma yuragida titroq bilan ortiga qaytdi, Sarining koʻz yoshlari lahzada quridi, sen xafa boʻlma, dedi Iosif muloyimlik bilan, u yerda, tushunyapsanmi, kuzgi ekinlar pishib yetilyapti, koʻchalardan qurbaqa va chivinlarni tozalash kerak, firʼavn allaqachon <...> eʼlon qildi. Biroz paradoksal boʻlishiga qaramay, boʻshliqni bir soʻz bilan toʻldiring.