Mixail Zoshchenko oʻz asarlarini maʼyus, tabassumsiz oʻqirdi, zal esa bu vaqtda kulgidan tomoshaga aylanardi. U buni shunday tushuntirardi: "Hikoyalarimni yozayotganimda shunday kulamanki, divanga yiqilib tushaman. Lekin bir marta biror narsadan kulib boʻlgach, boshqa hech qachon kulmayman". Bir safar qaysidir hikoyasini oʻqiyotganda Zoshchenko odatiga zid ravishda jilmayib qoʻydi. "Nega jilmardingiz?" degan savolga u: "Men bu joyni..." deb javob berdi.