Hurmatli bilimdonlar, 20-asr boshidagi kinoseansni tasavvur qiling: titrayotgan oq-qora kadrlar, tapperning sozlari buzilgan pianinosi... Qahramon-oshiq maʼshuqasini toʻshakka koʻtarib bormoqda... Ehtirosdan erib ketayotgan qahramon ayolning yuzi, "Men seni sevaman!" degan titrlar... Va toʻsatdan zalda qahqaha yangraydi. Ekrandagi voqealarga kim shunday gʻayritabiiy munosabatda boʻlishi mumkin edi?