Milan Kundera oʻz romanlarida hech qachon bir soʻzni ishlatmasligini yozadi, garchi gap odatda aynan shu soʻz bilan ataladigan narsa haqida borsa ham. "Bu murakkab soʻz, — deydi Kundera, — juda yosh (1918-yilda paydo boʻlgan), tarixda ildiz otmagan, goʻzallikdan mahrum, u tilga olinayotgan narsaning gʻayritabiiy va juda yosh (vaqt sinovidan oʻtmagan) xarakterini fosh qiladi. Agar oʻta zarur boʻlganda, bunday ishonchsiz soʻz asosida davlat qurish mumkin boʻlsa-da, uning asosida roman qurib boʻlmaydi". Shuning uchun — deb tushuntiradi yozuvchi — u zarurat tugʻilganda har doim boshqa, qadimiy soʻzni ishlatadi. Siyosiy nuqtai nazardan bu notoʻgʻri (tarjimonlar koʻpincha qaysarlik qilishadi), lekin poetik nuqtai nazardan bu yagona mumkin boʻlgan nomdir. Mamlakatning ikkala nomini ham — yangisini ham, qadimiysini ham keltiring.