XIX asr shoiri V. Kurochkinning sheʼri shunday tugaydi: "Bu qoʻshiqda qirq sakkiz satr bor. Roziman — ularda maʼno yoʻq; Lekin hamma joyda qofiya bor va murosasiz nuqtalar yoʻq." Oxirgi satrlarni tushuntiring.