Qadimgi Rusda hunarmandning yalqov shogirdiga nisbatan o‘qitishning keskin usuli qo‘llanilishi mumkin edi. Uni hunar uchun zarur bo‘lgan barcha asbob-uskunalari bilan bir yilga kulbaga qamab, faqat non va suv berishgan. Biroq o‘quvchi o‘zining o‘quv ratsionini o‘ziga xos „do‘sti“ bilan muloqotga almashtirishi mumkin edi. Bunday ta’lim natijasida yetishib chiqqan ustalar juda mahoratli bo‘lishgan. Agar ulardan ba’zilari o‘z do‘stiga nisbatan do‘stona yo‘l tutmasalar, Rusda ular haqida nima deyishgan?
U bu ishda itni yeb qo‘ygan (tajribali ma’nosida).