Zoʻriqishdan boʻynimda boʻqoq chiqdi, xuddi Lombardiya mushuklarining suvdan chiqqanidek, balki nafaqat Lombardiyanikida. Qornim ijagimga yopishdi, soqolim osmonga qarab qoldi. Ensam orqamga yopishdi, yuzimga esa moʻyqalamdan tomchi-tomchi boʻyoqlar tomib, uni rang-barang palitraga aylantirmoqda. Sonlarim qornimga tiqildi, orqam oyoqlarim orasida osilib turibdi, koʻzlarim qadamlarimni koʻrmaydi. Oldim tarang tortilgan, orqamda esa teri burmalar hosil qilgan. Bukilishdan men egilgan Suriya kamoniga aylandim. Ongim xiralashib, notoʻgʻri hukm chiqarmoqda. Albatta-da! Egri miltiqdan nishonga aniq urib boʻladimi? Shunday ekan, haqoratlangan shon-sharafimni va gʻarib mehnatimni himoya qil: bu yer mening joyim emas. Moʻyqalam mening ishim emas! Ushbu sheʼr muallifi oʻsha vaqtda yana bir asar yaratayotgan edi, u qaysi asar?