Pyotr Vaylning armiya hayoti haqidagi xotiralarini tinglang: "Asosiysi — katta organizmning bir tekis ritmi va sen — uning bir qismisan. Hamma narsa oʻz joyida, hamma narsa oʻz vaqtida, hamma narsa... bir xil. Hamma narsa sakkiz: ertalab soat sakkizda nonushta, kechki soat sakkizda kechki ovqat, sakkiz soat uyqu, ikki yillik xizmat davomida sakkizta fasl va tez orada bu har doim shunday boʻlib qoladigandek tuyula boshladi — shunchaki..." Biz yozuvchi qanday oʻzgarishni nazarda tutganini soʻramaymiz, shunchaki ayting-chi, natijada nima hosil boʻladi?