Saratovlik jurnalist Yu.Pesikov oʻzining bolalik taassurotlaridan biri haqida shunday hikoya qiladi: "Bir kuni kechqurun bir uy yonidan oʻtayotib, tosh qotib qoldim. Uyda uchta soʻz yondi. Juda, juda aybdor boʻlgan inson haqida. Gunohkor. Men uning ismi va familiyasini oʻqidim. Oʻzimni noqulay his qildim... Va... yozuv bir zumda gʻoyib boʻldi. Menimcha, bu tuyuldi deb oʻyladim. Ammo... Yozuv yana paydo boʻldi. Men unga tikildim... Soʻzlar yana oʻchdi. Keyin yana yondi. Bu butun oqshom davom etdi... Meni hayratda qoldirgan bu uchta soʻz koʻp kunlar koʻz oldimda turdi". Bu uyda nima joylashgan edi?
Vino doʻkoni. Uning peshlavhasidagi uchta soʻz — "Vina. Konyaki. Likeri" (Vinolar. Konyaklar. Likerlar). Birinchi soʻzda (Vina) bola urgʻuni notoʻgʻri qoʻygan (ayb maʼnosida tushungan), qolgan ikkitasini esa ism va familiya deb oʻylagan.