Kipriyan Kirillovich Avdeyev gʻurur bilan hikoya qilardi: "Ish pichanzor oldidan edi, jazirama chidab boʻlmas darajada. Men devor oʻrtasida, maxsus taglikda yalangʻoch turibman. Qoʻlim havoda, uvishib qolyapti, lekin qimirlash mumkin emas. Ter daryo boʻlib oqyapti, u boʻlsa, yaʼni Ivanov, atrofimda raqsga tushadi — u yoqdan keladi, bu yoqdan keladi. Baʼzan esa savatga qum toʻldirib, devor boʻylab yurishga, qum sochishga majbur qiladi. Odamlar yigʻilib, baqirishardi. Men esa jimman, bilaman, ularning hasadi kelyapti". Kipriyan Kirillovich Avdeyevni shunchalik qiynagan oʻsha Ivanovning eng mashhur asarini ayting.