Hammasi tizzalab turgan odamning yerni paypaslashidan boshlanadi. Qo‘llariga tayanib va ko‘zlarini yerga tikib, u go‘yo uning borligining belgilarini o‘qiydi. Keyin bu odam havoni paypaslaydi. U tizzasida o‘tiradi, ko‘tarilgan qo‘llari go‘yo osmon gumbazini, u o‘tirgan egilgan tizzalari esa yerni chizadi. Shundan so‘ng odam qo‘llarini o‘z mohiyatiga qaratadi. Kindik — inson borligining tugunidir, shuning uchun inson o‘zini anglab, qo‘llarini shu tugunga tushiradi. Men sizga bu odamning barcha harakatlarini o‘qib bermayman, lekin yana bir necha o‘nlab turli holatlarni egallab, u yana qo‘llarini kindigiga tushiradi va o‘ng oyog‘ini oldinga tashlab, gavdasi bilan chap oyog‘iga tayanib yerda yuradi. Sergey Yesenin tasvirlagan narsani ayting. Shu so‘zni ayting.