Yaroslav Zubkovskiyning "Mening zaharli ehtiroslarim" sheʼridan olingan parchani ikki soʻz bilan yakunlang: "Oʻshanda endi oʻn yettiga kirgan edim, U esa oʻn sakkizda gulladi, Butun koinot bir zumda toʻldi Uning har bir poshnasining taqillashiga. Shu taqillash bilan yashadim, uygʻondim, Shu taqillash bilan u mendan ketdi, Yuragimda chuqur chandiq qoldi...dan".