V. Gaftning "Mening birinchi muharririm" sheʼrini ikki soʻz bilan yakunlang: "Muharrir shoir edi va oʻziga bino qoʻygan edi. Mening sheʼrlarimni u yomon atirdek hidlar, ulardagi xato va gunohlarni sezardi, oʻzidan esa ... anqib turardi".