"Yuragim boʻsh" — toʻgʻri, "Seni doim eslayman" — qiyshiq, "Sening yoʻqliging meni xafa qiladi" — teskari. Bularning barchasi inqilobdan oldin boʻlgan. Hozir his-tuygʻularni bunday ifodalash odat emas va buni imkon qadar toʻgʻri bajarishadi. Aynan nima qilishadi?