Qadimgi Rusda qashshoq cherkovga ega boʻlgan baʼzi qishloq ruhoniylari atrof qishloqlarni kezishga majbur boʻlishgan — qayerdadir chaqaloqni choʻqintirish, qayerdadir mayitga janoza oʻqish uchun. Buning uchun haqni mahsulot bilan toʻlashgan: oʻnta tuxum, bir pud kartoshka, bir oz un — kim qancha bersa. Ushbu halol ehsonlar bir yunoncha soʻz bilan atalgan va bunday ruhoniylar ham shu soʻzdan nom olgan. Xoʻsh, ularni qanday atashgan? Aytgancha, bu soʻz sovet davrida ham keng qoʻllanilgan va hali uzoq vaqt rus xalqiga xizmat qiladi.