Jan-Pol Sartr bobosining kabinetida onasi royalda musiqa chalayotgan paytda qanday oʻynaganini eslaydi [iqtibos]: "Nimqorongʻulik menga qoʻl kelardi, men bobomning chizigʻichi bilan qurollanib, bir zumda mushketyorning yassi tasviriga aylanardim...". "Sen juda shovqin qilyapsan, qoʻshnilar shikoyat qiladi", — derdi onasi, lekin Jan-Pol javob bermasdi, chunki Sartr UNDAN olgan taassurotlari ostida oʻynardi. UNI ikki soʻz bilan atang.