Bir kuni taniqli bard Anatoliy Kireyev Germaniyada konsertlar bilan gastrolda boʻladi. Konsertlardan birida uning oldiga kichkina bola kelib, Kireyevning qoʻshiqlaridan birini aytib berishni soʻraydi. Bard avvaliga bola qaysi qoʻshiqni nazarda tutayotganini tushunmaydi: bola muallif unda koʻp marta ketma-ket nimadir inkor etishini taʼkidlaydi. Vaholanki, oʻsha paytda Kireyevning oʻzida bunday soʻz takrorlanadigan qoʻshiqlar boʻlmagan. Faqat bir muncha vaqt oʻtgach, bard bolaning xotirasida u bir vaqtlar eshitgan joʻshqin qoʻshiq naqarati soʻzlari qolib ketganini anglab yetadi. U haqiqatan ham unda maʼlum bir harflar birikmasini takrorlagan, bola buni norozilik soʻzi sifatida qabul qilgan. Bir daqiqadan soʻng ushbu soʻzni qayta aytishingiz kerak boʻladi.