Nikolay Gumilyovning bashoratli sheʼrini bir soʻz bilan yakunlang: "Oʻrtayer dengizini ular koʻmib tashlar, Parij, Moskva va Afinani ham, Biz esa ishonarmiz samoviy olovlarga, Tuyalarida badaviylar. Va nihoyat, marsliklar kemalari, Yer shari yoniga kelganida, Uzluksiz oltin okeanni koʻrar, Va unga nom berar: ...".