Gʻalati shakllar sirli ravishda kezardi, goʻyo Oy nuri ostida sharpalar raqs tushayotgandek. Tor, qora kiyimli arvohlar aylanishardi. Oqish, kalta va keng plashlarda. Baʼzi sharpalar goʻyo choʻkkalab, yerga yopishib qolgandek, koʻzlarini zoʻrgʻa qimirlatishardi. Toʻsatdan, xuddi lunatiklar kabi, bir chiziq boʻylab tikilib borishardi va undan chiqishmasdi. Goh yon-atrofga yarim uyqusirab qarashardi, goh goʻyo taʼzim qilayotgandek egilishardi. Mana, ular bir ogʻiz soʻz almashmay uchrashishadi va yana ogʻir sukunatda tarqalishadi. Adam Mitskevich oʻz dostonida nimani tasvirlagan?