Vadim Sokurenkoning sheʼrini tinglang: Tungi sukunatda yolgʻiz oʻtiribman, yarim tundan oʻtdi. Uyqu yoʻq!.. Kamin sovib, zulmatda uxlamoqda, sovuq choy. Patqalam... Sahifa... Tungi zulmat derazadan boqadi, u ayyorlik bilan vaʼda beradi: «Mana hozir — U keladi! UNI kut! Kechikma!» Lekin yoʻq!.. Toza varaqqa qoʻl urilmadi. Va uyqu qorongʻu girdobdek qopladi... UNING kelishi — peshonaga yozilmagan ekan! Hurmatli bilimdonlar! UNI ayting!