Fransuz yozuvchisi Aleksandr Dyuma asarlaridan birida kaklik ovi paytida tushgan holatini tasvirlaydi: “Endi kakliklarni unutgan edim. Chunki u bilan yuzma-yuz turardim. U cheksiz-chegarasiz silliq sahroni eslatuvchi koʻk yoqutga oʻxshardi”. Dyuma asarning keyingi boʻlimlarida ham mavzuni davom ettirib, uni unutilgan, keldi-ketdisi kam va uning shaʼniga koʻplab boʻhtonlar yogʻdirilgan iboralar bilan bezaydi. Dyuma bu soʻzlarni nima haqida aytgan edi?