Qamal yillarida shaharning havo hujumidan mudofaa kuchlarida "eshituvchilar" deb ataladigan xodimlar xizmat qilgan. Oddiy tovush tutuvchi karnay yordamida ular nafaqat dushman bombardimonchi samolyotlari yaqinlashayotganini, balki ularning taxminiy soni, balandligi va hatto samolyot turlarini ham aniqlashgan. Bu ish asosan musiqachilarga ishonib topshirilgan. 1942-yilda esa kadrlar yetishmovchiligi sharoitida yana oʻn chogʻli odam "eshituvchi" boʻldi. Ularning kelishi bilan aniqlash samaradorligi va aniqligi sezilarli darajada oshdi. Nima uchun ularning xizmatidan oldinroq foydalanilmagan?